Beygja er vinnsluferli þar sem skurðarverkfæri fjarlægir efni úr snúningsvinnustykki; það er form rennibekksvinnslu. Ferlið byggir á samhæfingu milli snúnings vinnustykkisins og línulegrar eða boglínulegrar hreyfingar skurðarverkfærsins. Með því að skipta inn verkfærum eins og borbitum, borunarbitum eða reamerum er einnig hægt að framkvæma aðgerðir eins og borun og borun. Beygja er hentugur til að framleiða hluta eins og stokka, diska og múffur og er fær um að vinna snúningsyfirborð -þar á meðal innri og ytri sívalur yfirborð, endaflöt, keilulaga fleti og þráðum. Byggt á nákvæmni vinnslunnar er ferlið flokkað í grófbeygju (IT11 gráðu) og klárabeygju (IT10–IT7 gráður); Sérhæfð tækni felur í sér speglabeygju, sem nær yfirborðsgrófleikagildum Ra 0,04–0,01 μm, og skreytingarbeygju, sem skapar skrautmynstur. Helstu kostir ferlisins eru meðal annars mikil staðsetningarnákvæmni, stöðug skurðaðgerð, hæfi til að klára ekki-járn málma og einföld rúmfræði verkfæra.
Þróun rennibekksins hófst með fornum-búnaði sem knúinn er af mönnum. Árið 1797 lagði breski verkfræðingurinn Henry Maudslay grunninn að nútímarennibekknum með því að finna upp blý-skrúfu-verkfæravagninn, en árið 1845 þróaði bandaríski uppfinningamaðurinn Stephen Fitch rennibekkinn fyrir virkisturninn, sem jók sjálfvirkni. Rafmótoradrif urðu útbreidd snemma á 20. öld, í kjölfarið fylgdi uppgangur forrits-stýrðrar tækni á fimmta áratugnum og hröð þróun CNC (Computer Numerical Control) rennibekkjar á áttunda áratugnum, sem allar hafa knúið áfram stöðugar umbætur í vinnslu nákvæmni og skilvirkni.
